صفحه شخصی پدرام اعظم پناه

وقتی میری سربازی یکی از اون کیسه خاکی ها بهت میدند که نه جیب داره نه زیپ! برزنتیه و چند تا سوراخ فلزی هم بالاش داره. فقط یه فقل میخوره و مال همه هم شبیه همه. یه دسته و یک روشونه ای دراز واسه اینکه بندازیش رو شونت.

تو فکر نشونه گذاری کردنش بودم که به اینجا رسیدم...

" چو ایران نباشد تن من مباد "

کیسه سربازی پدرام اعظم پناه

دفعه قبل، وقتی از سربازی نوشتم همش تخیّلی و زائیده ی افکار عمومی بود. حالا که خودم تو لباس نظامی ام نظرم یکم واقعی تر شده...

( تو پرانتز : به قرآن تو سربازی یه بارم به ما آش ندادند. مردیم تو خماری آش. سوپ خور واژه ی مناسب تری میتونه باشه ولله... )

دید آدم ها نسبت به تو : 

وفتی تو لباس سرباز میری بیرون آدم ها کلاً دو دسته میشند.

1. کسایی که سربازی رفتند

2. کسایی که سربازی نرفتند.

1 : خوب طبیعتاً زن ها و دختر ها و پسر های زیر 18 سال همه تو گروه اول قرار دارند.

نود و نه درصد زن ها و دختر ها همه به همون چشمی که قبلاً گفتم بهت نگاه میکنند. ازت فاصله میگیرند. روشون رو بر میگردونند. بعضاً چشم غرّه هم مشاهده شده که میرند...

پسرهای زیر 18 سال هم بیشتر بی شعور و دهاتی فرضت میکنند تا کثیف و توکف. از این دسته سریعاً میگذریم :دی

2 : اما دسته ی دوّم مردهایی هستند که سربازی رفتند. این دسته از افراد به عناوین مختلف تحویلت میگیرند و بهت حال میدند. کرایه تاکسی نمیگیرند، ساندویچ هاشون رو تپل تر میذارند. جنس هاشون رو ارزون تر بهت میفروشند، آدرسها رو دقیق تر بهت میدند و...

این دسته خودشون میدونند که سرباز یه زمانی آدم بوده و حتّی مو داشته.

و امّا دید تو نسبت به آدمای دیگه :

از زن ها و دختر های گروه اوّل که خُب انتظاری نیست. بنده خدا ها اعمال و رفتارشوت ارادی که نیست. معصوم هم که نیستند. همینه که همشون بهشتی اند. فقط رو دلم به اکثرشون میگم : دِ آخه اگه تو لباس آدمیزاد بودم که تف هم در نشیمن گاهت نمینداختم که...

پسر های زیر 18 سال رو هم که با لبخد رد میکنم و تو دلم میگم : نوبت تو هم میشه کوچولو! نشیمنگاهت پارست...

پسر های خدمت نرفته رو هم نا خود آگاه به چشم بچه سوسول نگاه میکنم. فکر کنم بیشتر از سر خنک شدن نشیمن گاه سوختم باشه این دید :دی

و امّا دم همه ی اونایی که سربازی کشیدند و سرباز رو تحویل میگیرند تو یک کلام گرم! به نشیمن گاه هم ربطی نداره این دسته...

یک ماه رفت. خیلی سریع تر از اون چیزی که فکرش رو میکردم. مرخصی های میان دوره و بعدش هم تلو. همه چیز همون جوری که دوست دارم داره پیش میره. به جز این سرماخوردگی کوفتی که نه هست، نه نیست...

اواخر دی ماه 1390 - پدرام اعظم پناه ( بالا،چپ ) - شهاب سعیدی ( پائین،راست )

دوره ی آموزشی - مرکز آموزش 01 شهدای وظیفه نزاجا - افسریه تهران

برای دیدن عکس با اندازه ی بزرگ بر روی آن کلیک کنید

جدیداً تو محیط هایی قرار میگیرم که روزی چند بار تو دلم از مامان و بابام تشکر میکنم که از بچگی به من اجازه ی فکر کردن و نتیجه گیری کردن دادند!

قبل از این که بیام اینجا بنویسم کلی چیز تو ذهنم بود که بگم اما وقتی شروع کردم اکثرشون رو با این که یادمه اما ننوشتم. بگذریم...

یکی دوتا خاطره ی کوچولو :

• افسر آموزش : خب آقایون شما ماشالا همه تحصیل کرده اید و میدونید که سمت ها شامل راست، چپ، جلو، عقب، پائین و بالا هست و دیگه لازم به توضیح نیست. اینا رو ما واسه سربازایی که سواد ندارند توضیح میدیم!!! یکی از بچه های یگان : ببخشید جناب، میشه دوباره توضیح بدید؟

• طرز معرفی هومن رحیمی : بسم الله رحمن رحیمی هستم جناب...

اینم از یه مرخصی سه روزه...

همه چی عالیه. اکثر وقتمون به کلاس رفتن میگذره. تنها مشکلم تو پادگان زیاد بودن همین کلاس ها و نداشتن تحرک زیاده :دی بعد از ظهر ها هم که همش تو شهرم. هر روز یه جای تهران رو میگردم. بزرگ ترین دغدغم یکانیه که بعد از آموزشی باید 15 ماه دیگه توش باشم. خیلی همه چیز داره زود میگذره. هفته ی بعد هم میان دورست...

فعلاً خبر خاصی جز اینا نیست!

انقلاب تهران - علیرضا طباطبایی، حسن صادقی مقدم

شب طرف های ساعت 9 اینجورا بود رسیدیم پادگان. از بس تو راه ایستاد اون راننده هه. فعلاً تا دوشنبه پنج دی ساعت 7:30 مرخصی دادند که بریم لباسارو اندازه بزنیم و روش بنویسیم "ل.و. پدرام اعظم پناه" یعنی "لیسانس وظیفه پدرام اعظم پناه". شب تو نت هر چی سرچ کردم از پادگاه 01 تهران به هتل 01 یاد کردند. تا هفته ی اوّل مرخصی فقط پنج شنبه جمعه هاست اما از اون به بعد روزبرگی هم مرخصی میدند. از ساعت 4 بعد از ظهر تا 5:30 صبح روز بعد میتونی بری مرخصی.

لباس ها پوتین بود، جوراب بود، کمربند بود، شلوار بود، فرنچ بود (همون تیشرت) و یه اور کت خوشگل...

رفتارشون عالی بوده تا الان. میگند واسه اینه که این پادگان فقط لیسانس به بالا رو آموزش میده.

پادگان خوبی به نظر میرسه. تو افسریه ست، یعنی تقریباً جنوب شرق تهران. تا ایستگاه متروی کلاه دوزان از در بالاییش 10 دقیقه راه هم نیست. این میدان صبحگاه پادگانه. هنوز کامل کشفش نکردم اما به نظر بزگ میاد. این هم یه ویدئو از پادگانه که به قول آپلود کنندش، برای پخش در برنامه تازه ها (شبکه اول سیما) در دیماه 87 تهیه شده است، به دوره آموزشی خدمت سربازی در پادگان 01 ارتش می پردازد.

اومدم خونه امین اینا بازم. امین هم داره میره کانادا کم کم.

ساعت 7 رفتیم شهرک آزمایش واسه اعزام. همه رو خوندند و همون جوری که تو برگه سفید نوشته بود دسته بندیشون کردند و گفتند چه ساعتی بیاید ترمینال کاوه که راه بیفتیم بریم؛ به جز نیروی انتظامی جهرم که ما باشیم.

گفتند فعلاً شما بشینید اینجا...

مام تا ساعت 10:10 علاف بودیم و هاج و واج. تا اینکه گفتند جهرمی ها بیاند برگه سفیدشون رو بدند. مام  دادیم. شروع کرد به ترتیب خوندن : فلانی، فلانی، پدارم اعظم پناه، حامد میرمقتدائی، فلانی و فلانی بیاید اینجا بشینید... (حامد بچه محل و همکلاسی دبستانمه)

شما ها همه میرید 01 تهران - ارتش، ساعت 1:30 ترمینال کاوه تعاونی 6 باشید. کارت ملی، کارت واکسن برگه سبز همراتون باشه...

چون میدونم همتون انتظار یه خاطره ی خده دار رو داشتید، اولین خاطرم رو هم ثبت کنم :

ما که توی محوّطه نشسته بودیم، یکی از همراه ها از بالای دیوار سرک کشید  که تو پادگان رو ببینه.

افسره هم میخواست جنم نشون بده بلند داد زد : هی تو! برو پائین...

یارو هم با یه لحجه غلیظ اصفهانی داد زد : تو بیا بالا...

کچل کردم.

الان موهای بدنم از موهای سرم بلند تره...

این دفه ی دومه که کچل میکنم .دفعه ی اول کچل کردم که به جهانیان ثابت کنم یه آدم خوش تیپ بدون مو هم خوشتیپه. امّا این دفعه...

حالا همه با هم :

کَچل کَچل کَلاچه، روغنِ کلّه پاچه...

کچل رفته به اُردو، برای نصفِ گردو...

گردو گیرش نیومد، سرِ کچلش خون اُومد...

حالا که بحث بحث داغ سربازیه بد نیست بدونید من نه تنها بابام سی ماه خدمت کرده، بلکه مامانم هم سربازی رفته!

مامانم سال 2533 شاهنشاهی وارد سپاه دانش دختران اون زمان میشه و سال 2535 هم کارت پایان خدمتش رو میگیره.

فاطمه صفایی نفر وسط ردیف بالا

دوره ی آموزشی سپاه دانش دختران دوره ی سیزدهم سال 2533

برای دیدن عکس در سایز بزرگ بر روی عکس کلیک کنید.

کارت پایان خدمت فاطمه صفایی از سپاه دانش - سال 2535

برای دیدن عکس در سایز بزرگ بر روی عکس کلیک کنید.

بابام هم بعد از اینکه دوسال ( 24 ماه ) در دوران شاهنشاهی پهلوی خدمت میکنه، سه سال بعد دوباره به مدّت شش ماه، دوره ی احتیاط خودش رو در زمان جنگ سپری میکنه. واسه همین هم دو تا کارت پابان خدمت داره. بکی اونوری، یکی اینوری.

گواهی پایان خدمت وظیفه امان الله اعظم پناه در لباس گروهبان سوّمی - سال 2536 شاهنشاهی

برای دیدن عکس در سایز بزرگ بر روی عکس کلیک کنید.

کارت خدمت دوره ی احتیاط امان الله اعظم پناه - نیروهای مسلّح جمهوری اسلامی ایران - سال 1360

برای دیدن عکس در سایز بزرگ بر روی عکس کلیک کنید.